About

Als je onversneden passie wilt, dan moet je bij Tessa de Swart (1984) zijn. Bij haar geen rem op de expressie. Door haar eigen emoties schaamteloos te etaleren appeleert ze aan onze eigen schaamte.Wie haar werk bekijkt kan enige gene niet onderdrukken. Alles schreeuwt onvermogen. De behoefte aan geborgenheid is groot, maar dezewordt niet ingelost: Hou me vast, bevrij me, neem me mee, drink me, vertrouw me" is in haar werk te lezen. Alle sluizen staan open. Tessa de Swart krast haar kreten op papier, kalkt haar verlangen op bruggen en straten, schrijft als een dolle van zich af. Overdrijft, overschrijft zichzelf, cijfert zich weg, dringt zich op. De verleiding, het hart, de zee, het lijf, de pijn, de hoop, het komt allemaal voorbij. Maar je voelt dat het een hopeloze zaak is, en dat maak dit werk ook zo schrijnend. Gelukkig is haar wanhoop van een ontroerende eerlijkheid. En van een naiviteit die soms ook wel enige ironie doet vermoeden. Hoewel zij beeldende kunst maakt, lijkt tekst de belangrijkste geleider te zijn van haar emoties. je kunt gemakkelijk afhaken op deze vorm van ongebreideldheid, maar laten we vooral niet vergeten dat zij een passie openbaart die in veel, zo niet in ieder van ons, aanwezig is, en die wij overhet algemeen weten te bedekken met een fraai laagje uiterlijke bedekken. Het werk van Tessa de Swart is daarmee ook een herkenbare ode aan het menselijke deffect. 


Tekst: Meta Knol, directrice museum De Lakenhal, Leiden

Tessa de Swart

Mijn gedichten zijn regelmatig te horen bij De Staat van Stasse op radio 2



https://www.nporadio2.nl/destaatvanstasse


https://soundcloud.com/tessadeswart


http://tessadeswart.blogspot.com/




interview in Marie-Claire juli 2019